„Etim ve kalbim tükeniyor, ama Tanrı benim sığınağım ve sonsuza dek O'nunlayım“ (Mez. 73, ayet 6*).
Oğlum David, yürümeyi öğreniyor. Bir gün, bir sandalyeye tutunarak dururken, annesi balkona doğru geçiyordu. David, annesini takip edebilmek için sandalyeyi bıraktı. İki adım attı ama üçüncüde düştü. Bir süre birilerinin ona yardım etmesini bekledi. Kimse gelmeyince, ayağa kalktı ve tekrar düşmeden önce birkaç adım daha attı ve ağlamaya başladı. Bu sefer annesi yanına koşup onu kaldırdı.
Bu, beni düşünmeye sevk etti: Eğer bebekler düştükten sonra yeni denemeler yapmasaydı, kimse yürümeyi öğrenemezdi. Aklıma ısrarcı dulun hikayesi geldi. Adalet birkaç kez reddedilmesine rağmen, o pes etmedi ve sonunda istediğini aldı.
İman yolculuğumda birçok kez düştüm ve yoruldum. Ama Tanrı'nın lütfuyla ayağa kalktım ve ilerlemeye devam ettim. Zorluklara rağmen imanda direnmek her zaman değer. Ne kadar sık düşersen düş, cesaretini topla, ayağa kalk ve bir adım daha at.
Orijinal makaleye bağlantı: https://www.upperroom.org/devotionals/en-2023-02-20
* İncil alıntıları Kutsal Kitap, orijinal dillerden yeni çeviri © Bulgarca İncil Derneği 2013 kaynaklıdır.